In de tijd dat ik jong was, kwam je nog eens ergens. Dat was vóór de ov-kaart. Ja, die tijd heeft bestaan. Je kon toen nog wel eens een zitplaats vinden in de trein omdat studenten zich op een andere manier verplaatsten: liftend.
Voor wie te jong is om het te kunnen weten: liften is niets anders dan meerijden. Je gaat op een strategische plek langs een snelweg staan (meestal een oprit of parkeerplaats) met je duim wijzend in de richting van het beloofde land (meestal zuidwaarts) en in je hand een kartonnetje met daarop de plaats van bestemming (meestal Parijs).
Het was dan wachten op een auto met een lege plek, meestal een vrachtwagenchauffeur die om een praatje verlegen zat. Van vrachtwagenchauffeurs is bekend dat ze, omdat ze vaak lang van huis zijn, ook wel eens om iets anders verlegen zitten en daarom was het als mannelijke lifter handig een luchtig gekleed meisje bij je te hebben. Terwijl je zelf plaats nam in de schaduw van een boom, posteerde je haar op het asfalt om vrachtwagenchauffeurs te lokken. En als er dan één likkebaardend stopte en haar wenkte binnen te komen, stapte je uit de bosjes. Slechts een enkele chauffeur durfde dan nog door te rijden.
Liften is voor mij synoniem aan vrijheid en avontuur. Europa lag aan je voeten. Wie niet meer met zijn ouders meewilde en een beetje geld had, ging interrailen. En wie geen geld had of dat tijdens de vakantie voor andere doeleinden wilde inzetten, ging liften. Rugzakje, kartonnetje, meissie mee, duim omhoog en je zat zo in Parijs, tussenstation op weg naar zuidelijker en zonniger oorden.
Liften was iets iets van jongeren. Een volwassen lifter is verdacht. Een vrachtwagenchauffeur zonder vrachtwagen, zeg maar. Heb je eenmaal gezin en hypotheek dan lift je niet meer, maar gééf je nog slechts een lift. Op het gevaar af als een ouwe viezerik te worden gezien, durf ik te zeggen dat ik graag lifters meeneem, zowel mannelijke als vrouwelijke. Als ik in míjn tijd automobilist was geweest, zouden lifters aan mij een goeie hebben gehad. Ik zou om de haverklap zijn gestopt om ze op te halen en af te zetten. "Jullie moeten naar Berlijn? Ik naar Parijs, maar dat maat niet uit, ik rij wel om."
Ik doe er wel heel romantisch over, maar er zijn verhalen over lifters met wie het in de vrachtwagencabine heel slecht is afgelopen. Voeg daarbij de komst van de ov-kaart en het is verklaard dat je tegenwoordig bijna geen lifters meer ziet. Jammer.
Ik kom er op naar aanleiding van een bericht over een wielrenner wiens rijbewijs is afgepakt. Niki Terpstra was vorige week op weg naar de ploegvoorstelling van Omega Pharma-Quick Step in Vilvoorde toen hij op de A2 bij Utrecht van de weg werd geplukt. Hij reed 150 waar honderd kilometer per uur de limiet is. Zijn rijbewijs werd onmiddellijk ingevorderd en daar stond Niki dus, moederziel alleen langs de kant van de snelweg.
Behalve beroepswielrenner is Niki Terpstra uit Assendelft hobby-autoracer. In een mooie reportage in Noord-Holland Sport was onlangs te zien hoe hij in een oud scheurijzer over het circuit van Francorchamps raasde. Hij houdt van snelheid, zoals alle wielrenners. Stil staan is niks voor ze, het is altijd maar voortrazen. Op de fiets, maar ook in de auto van de ene naar de andere koers. Het is een jachtige wereld. Daarin is geen plaats voor lifters.
Niki Terpstra is uiteindelijk met de trein in Vilvoorde gekomen. Dat kwam hem op hoongelach van zijn collega's te staan, want wielrenners reizen niet met de trein.
Het is niet in hem opgekomen zijn duim op te steken en het bordje 'Vilvoorde' omhoog te houden. Het was ook geen optie, want zoals ik al zei stopt tegenwoordig niemand meer voor een lifter.
Liften bestaat bestaat niet meer. Mét het avontuur is het uit het leven verdwenen.
(Advertentie)
Heb je een tip?
Heb je een tip over een nieuws- of sportgebeurtenis in Noord-Holland? Laat het ons weten.
Log in om te reageren
Om te kunnen reageren op dit artikel moet je eerst inloggen. Heb je nog geen gebruikersnaam? Registreer je dan nu.
Gegevens kwijt? Ga naar wachtwoord vergeten om een nieuw wachtwoord aan te maken.