Ik zou gaan, die 5de juli 1982. Met de nadruk op zou. Op het moment dat mijn liefde voor het Braziliaanse voetbal zijn toppunt had bereikt, waren de Goddelijke Kanaries neergestreken in Spanje waar in de zomer van dat jaar het WK werd gespeeld.
Ze waren er niet naartoe gevlogen om te spelen, ze waren slechts gekomen om een galavoorstelling te geven en als bekroning daarvoor de wereldcup mee terug naar Zuid-Amerika te nemen. Bondscoach Tele Santana had een elftal gesmeed dat in elegantie alleen nog is geëvenaard door het Franse team onder leiding van Michel Platini, toevalligerwijs in hetzelfde decennium. Niet alleen in brille en aanvalslust waren deze elftallen elkaars evenknie, ook konden ze elkaar de hand geven waar het ging om het netto resultaat van hun geweldige spel op de WK's van 1982 in Spanje en vier jaar later in Mexico.
Nul.
Enerzijds waren het toernooien om van te smullen vanwege de deelname van Frankrijk en Brazilië, anderzijds heeft het een leegte achtergelaten doordat beide landen waren uitgeschakeld toen de finale werd gespeeld. Die ging in 1986 tussen Duitsland en het Argentinië van Maradona en in 1982 stonden Duitsland en Italië tegenover. Het hadden Frankrijk en Brazilië moeten zijn, maar de Haantjes werden in de halve finale tegen Duitsland uitgeschakeld door een Haagse scheidsrechter die luistert naar de naam Charles Corver. Corver keek even de andere kant op toen de Duitse keeper Tony Schumacher Patrick Battiston opzettelijk het ziekenhuis in torpedeerde. Frankrijk verloor dramatisch, wat dat betreft was de uitschakeling van de Kanaries in de tweede poulefase misschien nog beter te pruimen omdat daaraan niet de arbiter maar de spits van de tegenpartij ten grondslag lag, de Italiaan Paolo Rossi.
Rossi had een jaar stil gestaan vanwege een omkoopschandaal waarbij hij als speler van Perugia betrokken was geweest. Een oneerlijke voetballer dus, een onderkruipseltje dat opdook op het moment dat het Braziliaanse elftal naar de finale danste. Het was 5 juli 1982, plaats van handeling was het Sarriastadion in Barcelona, en ik zou erbij zijn geweest, als ik daarvoor het geld zou hebben gehad... Het is een zwak excuus, meteen toegegeven. Als je iets echt graag wil, ga je desnoods liftend, dat levert naderhand ook de meest romantische verhalen op. Maar ik kon als freelancer wat extra geld verdienen bij de krant en vertrouwde erop dat mijn Kanaries het ook zonder mij wel zouden rooien.
Ach, waarschijnlijk was ik meer liefhebber van hun spel dan supporter, anders kan ik niet verklaren dat een groepje vrienden wél ging en ik thuis zat toen de elftallen die vijfde juli het stadion van Espanyol betraden. Brazilië speelde zoals mocht worden verwacht: dominant, sierlijk. Lobje hier, steekpassje daar, en geen stap teveel. Dirigent van het elftal was de aanvoerder, Sampaio de Souza Viera de Oliveira, kortweg Socrates. Met Roberto Falcao, Zico en Toninho Cerezo aan zijn zijde dirigeerde hij Brazilië twee keer naar een voorsprong. Maar evenzoveel keer was het die verdomde Paolo Rossi die zij elftal terug in de race bracht. Die Rossi was zó klein dat de Braziliaanse verdedigers – toch al geen liefhebbers van verdedigen – hem simpelweg over het hoofd leken te zien.
Hij scoorde alle Italiaanse goals. Bij 2-2 permitteerde Cerezo het zich een hakballetje te geven bij het uitverdedigen. Rossi pikte de bal op en maakte 3-2. Dat was wel en minpuntje van die Brazilianen – ze voerden het sambavoetbal te ver door waardoor hun spel stierf in schoonheid. Rossi gaf de doodsteek. Sampaio de Souza Veira de Oliveira, Socrates dus, bekeek de finale thuis in Sao Paolo, de stad van Corinthians waar hij – een mislukt avontuur bij Fiorentina uitgezonderd, zijn hele leven speelde. En nu is hij dus dood, op 57-jarige leeftijd in het Albert Einsteinziekenhuis in Sao Paulo overleden aan de gevolgen van een darminfectie. Er doen veel geruchten de ronde over de levensstijl van Socrates die de oorzaak zou zijn geweest van zijn vroege overlijden.
Behalve een straffe roker was hij liefhebber van veel drank, vreemd voor een voetballer die al tijdens zijn loopbaan arts werd en van wie je dus zou mogen verwachten dat hij heeft geweten wat de schadelijke gevolgen zijn van nicotine en alcohol. Ik heb hem dus nooit in het echt zien spelen, de gave technicus die door zijn vader naar de Griekse filosoof Socrates is vernoemd, terwijl ik daarvoor wél de kans had. Maar geld was weer eens belangrijker.
Het is een zakelijkheid waarvoor ik me diep schaam.
(Advertentie)
Heb je een tip?
Heb je een tip over een nieuws- of sportgebeurtenis in Noord-Holland? Laat het ons weten.
Log in om te reageren
Om te kunnen reageren op dit artikel moet je eerst inloggen. Heb je nog geen gebruikersnaam? Registreer je dan nu.
Gegevens kwijt? Ga naar wachtwoord vergeten om een nieuw wachtwoord aan te maken.