Het vrouwenhockey heeft een rel. Wieke Dijkstra heeft zich teruggetrokken uit Oranje omdat ze zich respectloos behandeld voelt door bondscoach Max Caldas. De geboren Argentijn heeft Dijkstra verteld dat haar kansen op deelname aan de Olympische Spelen slinken omdat ze als middenvelder te weinig verdedigend werk opknapt. In een persoonlijk persbericht (zo gaat dat tegenwoordig) noemt Dijkstra de selectieprocedure 'respectloos en ziekmakend.' Ze voelt zich 'persoonlijk en emotioneel' beschadigd.
Twee maanden geleden was Dijkstra, aanvoerder van koploper Laren, te gast in het televisieprogramma Noord-Holland Sport. Dijkstra was toen net buiten de boot gevallen bij Oranje en dat was opvallend voor iemand die 123 interlands heeft gespeeld. In de sport heet je dan een vaste waarde te zijn en een vaste waarde passeer je niet zo maar, vond ook Wieke Dijkstra.
Dijkstra gaf voor haar televisie-optreden aan dat ze niet over haar veranderde rol in het Nederlands team wilde praten, terwijl dat onderwerp begrijpelijkerwijs hoog op ons lijstje stond. Dat Caldas haar niet had opgeroepen voor het EK in Duitsland, zat haar waarschijnlijk zó hoog dat ze vreesde dingen te zeggen die haar positie bij Oranje verder zouden ondermijnen. Een paar maanden later kunnen we het woord 'waarschijnlijk' weglaten.
Het conflict tussen Dijkstra en Caldas is de klassieke ruzie tussen een speler die denkt onmisbaar te zijn en een coach die alternatieven heeft. Dijkstra noemt de selectieprocedure een poppenkast terwijl Caldas de mogelijkheid openhoudt jong talent een kans te geven. Je kunt zeggen dat hij daarmee een risico neemt. Caldas vindt het selecteren van Dijkstra voor 'Londen' kennelijk een groter risico.
Hij heeft in vier gesprekken aangegeven wat volgens hem schort aan haar spel. Dat is niet leuk om te horen. Caldas begrijpt de teleurstelling van de pas 27-jarige Dijkstra die in Londen een nieuw hoogtepunt hoopte te beleven. Maar de woorden 'respectloos' en 'ziekmakend' vindt hij nogal overdreven. Ik ben er niet bij geweest, dus ik kan er niet over oordelen, maar net als Caldas vind ik dat Dijkstra heel grote woorden gebruikt, kwalificaties die sporters tegenwoordig nogal gemakkelijk in de mond nemen als hen iets wordt aangedaan.
Het opstappen van Dijkstra leidt in de media tot aanzienlijk minder opschudding dan een conflict in het voetbal zou veroorzaken. Stel dat Bert van Marwijk Mark van Bommel zou passeren voor het EK omdat hij het niet meer kan bijbenen, iets dat aannemelijk is overigens. Ik realiseer me meteen dat dit een slecht voorbeeld is omdat Van Bommel de man van zijn dochter is en Van Bommel een teamspeler die zijn schoonvader de onrust op het EK niet gunt.
Beter voorbeeld: Wesley Sneijder. Nou, dan weet je het wel.
Nogmaals, het is pijnlijk als je opeens overbodig bent. Dat kan Caldas zich goed indenken, maar hij ziet zó veel talent dat hij haar afwezigheid makkelijk denkt te kunnen invullen. In de voorbereiding op het WK voetbal van 1978, in het thuisland van Caldas overigens, haakte Wim van Hanegem huilend af omdat Ernst Happel hem geen vast plaats kon beloven. En op weg naar het WK van 1994 in Amerika stapte sterspeler Ruud Gullit op omdat hij zich niet kon vinden in de tactiek van Dick Advocaat.
Is het op die toernooien zo beroerd gegaan? In tegendeel. Ik vermoed dat de hockeysters het in Londen weer ver gaan schoppen.
(Advertentie)
Heb je een tip?
Heb je een tip over een nieuws- of sportgebeurtenis in Noord-Holland? Laat het ons weten.
Log in om te reageren
Om te kunnen reageren op dit artikel moet je eerst inloggen. Heb je nog geen gebruikersnaam? Registreer je dan nu.
Gegevens kwijt? Ga naar wachtwoord vergeten om een nieuw wachtwoord aan te maken.