Eén vraag blijft mij bezig houden na het artikel zaterdag in de Volkskrant over dopinggebruik binnen de Rabobankploeg. Als preparatie met verboden middelen werd toegestaan, hoe kan het dan dat de renners zo weinig hebben gewonnen? Ik bedoel; als je slikt, doe het dan goed. Doe het á la Moreno Argentin, Tony Rominger en Mauro Gianetti. Slik tot er écht niet meer bij kan en win topklassiekers, zware bergritten in Tour en Giro en wordt, in het geval van Argentin, wereldkampioen.
Slik tot je er bij neervalt zoals Mauro Gianetti letterlijk overkwam in de Ronde van Zwitserland. Zoveel spul tot zich genomen dat het op een zeker moment zwart voor zijn ogen werd en pardoes van zijn fiets viel. Of doe het zoals Bjarne Riis. Jaag je hematocrietgehalte (de verhouding tussen rode en witte bloedlichaampjes) zó hoog op dat je bloed dik wordt als stroop en je verplicht bent ook 's nachts te bewegen omdat er anders proppen in je hersenen of hart ontstaan.
Riis reed als een gek in de door hem gewonnen Tour van 1996. Dáár lag het niet aan. Nee, dat hem de winst nog bijna ontglipte, kwam doordat hij nauwelijks meer kon lópen vanwege een gewrichtsaandoening die op jicht leek, waarschijnlijk als gevolg van toediening van groeihormonen. Die paar meter van de bus naar het hotelbed en andersom was een lijdensweg geworden.
Italiaanse wielrenners moesten begin jaren negentig in de hoogtij dagen van de epo, een eiwithormoon dat de groei van rode bloedlichaampjes bevordert, 's nachts om het uur gewekt om te voorkomen dat het veel te dikke bloed in hun lichaam tot de dood zou leiden. Werden ze doodleuk een paar minuten op de hometrainer gezet. Uurtjes slapen, paar minuten hometrainer. Dat ritme de hele nacht door.
Dan die Nederlanders van Rabobank. Te weinig genomen. Te zuinig geweest waardoor er alleen ritten in de Tour de France werden gewonnen en een enkele topklassieker.
Hij had alle talent, de klasse en het doorzettingsvermogen, maar als het er op aankwam, werd Michael Boogerd geklopt door een Italiaan, een Spanjaard of een Fransoos die het adres tegenover het treinstation van Wenen wél had ontdekt. En dus reed ook Boogerd op een goede dag naar Wenen.
Ten minste, ik stel me voor dat het ongeveer zo is gegaan. Maar Boogerd ontkent. Hij ontkende in het televisieprogramma de Avondetappe, hij ontkende op radio en nu weer naar aanleiding van de onthulling in de Volkskrant. Het is typisch het gedrag van de dopinggebruiker die ontmaskerd dreigt te worden. Ontkennen tot je erbij neervalt.
Toen werd blootgelegd dat de wielerploeg Festina feitelijk een mobiel epo-laboratorium was, bleef Richard Virenque ontkennen, zelfs nadat zijn soigneur Willy Voet met een kofferbak vol op weg naar de start van de Ronde van Frankrijk van 1998 in Dublin van de weg werd gehaald. Riis, ook zo'n geval. En Thomas Dekker natuurlijk tegenover Wilfried de Jong. Nee, nee en nog eens nee, zelfs als de bewijzen op tafel liggen. Mooie smoezen zijn er ook. Frank Vandenbroucke die na een inval in zijn huis vertelde dat 'het spul' bestemd was voor zijn zieke hond. En de arts van TVM, Michailov, die meldde dat de lading epo die in een truck van de ploeg van Cees Priem was gevonden bedoeld was voor zieke kindertjes in Rusland.
Ik zal niemand veroordelen om het nemen van verboden middelen. Wat een onzin. Oneerlijk? Het leven is oneerlijk. De ene sporter wordt nu eenmaal met meer talent geboren dan de ander. Het woord 'dopingzondaar' zou onmiddellijk uit de Van Dale moeten worden geschrapt. Alsof je iets ergs hebt gedaan. Een dj die coke gebruikt is ook geen zondaar, een vrachtchaufeur die amfetamne slikt tegen de slaap evenmin.
Op een goede manier doping gebruiken, dat wil zeggen door middel van preparatie koersen winnen zonder gepakt te worden, is het kenmerk van de ware professionele wielrenner. Maar ik blijf wel zeggen: als je het doet, doe het dan goed.
Had meer wedstrijden gewonnen, Michael.
De column van Fred Segaar, eindredacteur sport.
(Advertentie)