De Noordoostpolder

De drooglegging van de Noordoostpolder kostte erg veel menskracht en uren werken. Het werk was zwaar en het leven in de barakken was dat ook. In het begin van de Tweede Wereldoorlog gingen de werkzaamheden gewoon door. De Duitsers zagen wel heil in het scheppen van akkerland waar graan zou groeien om de schuren van het Duitse rijk te vullen. Veel jonge mannen die tewerkstelling in Duitsland wilden ontlopen gingen dan ook in de polder werken. Maar aan het eind van de oorlog vonden er razzia’s plaats en veel jongens en mannen werden naar Duitsland afgevoerd.

De polderwerkers hadden 270 manuren nodig om een greppel van een kilometer lang te graven en dan kon het gebeuren dat ’s nachts alles weer dichtwoei. Na de oorlog kwamen er machine op rupsbanden waarmee zo’n zelfde greppel in 4 uur gegraven kon worden. Sommige van die oude machines zijn nog te zien in het Nieuw Land Poldermuseum.