Sinds 1 november werken er zogenoemde SOS-artsen in Amsterdam. Rondrijdende huisartsen die bij u op bezoek komen als u ze belt. Bijvoorbeeld als uw eigen huisarts niet bij u langs wil komen en u zich te ziek voelt om naar hem toe te gaan. De SOS-arts komt wél direct bij u langs, al kost u dat wel tussen de zeventig en honderd euro (waarschijnlijk niet vergoed door uw zorgverzekeraar).
De Landelijke Huisartsenvereniging vindt het initiatief maar niks. De spoedeisende zorg in de hoofdstad is goed geregeld en dus is er geen behoefte aan SOS-artsen, zo stelt de vereniging.
Pardon, zei u daar 'goed geregeld'? Dat waag ik te betwijfelen en ik spreek uit ervaring. Ruim een jaar geleden was ik aan het trainen in sportschool Palestra in Amsterdam-Slotervaart. Toen ik na afloop onder de douche vandaan kwam, kreeg ik plotseling een waanzinnige pijn in mijn rug. Het lukte me nog net om mijn onderbroek aan te trekken, mijn spijkerbroek kreeg ik niet verder dan net over mijn knieën. Toen ging het niet meer en kon ik alleen maar voorovergebogen en verkrampt op het bankje van de kleedkamer zitten.
Nou heb ik met mijn bijna twee meter lengte weleens vaker last van mijn rug, maar dit had ik nog nooit meegemaakt. De pijn ging door merg en been. Ik probeerde een paar keer op te staan, maar dat was niet te doen. Daniëlle, één van de fysiotherapeuten van de sportschool werd erbij geroepen. Ze probeerde me van het bankje af te krijgen. Dat lukte, met ondersteuning, maar de pijnscheut die daarop volgde was zo heftig dat ik op de grond viel en daar op mijn zij bleef liggen. Nog steeds met mijn broek op mijn knieën. Bewegen was vanaf dat moment onmogelijk.
Ik belde mijn vriendin, die met pijnstillers langskwam. Die hielpen niet. Mijn huisarts werd gebeld, maar die bleek met vakantie te zijn. De huisartsenpost beloofde dat er een arts zou bellen. Inmiddels lag ik al een uur op de grond. Daniëlle had er genoeg van en belde 112, maar een ambulance was niet beschikbaar: ik had niet voldoende urgentie. Eerst moest er maar eens een huisarts naar mijn rug kijken. Die huisarts die zou bellen heeft nooit gebeld, ook niet na nog eens twee telefoontjes naar de huisartsenpost. Uren heb ik daar gelegen, op de ijskoude vloer van de kleedkamer.
Mijn vriendin en Daniëlle weken niet van mijn zijde (Daniëlle verschoof er zelfs een afspraak met haar vriend voor). Ik deed in de tussentijd nog wat pogingen om op te staan. Je moet toch wat nietwaar? Sporters liepen gewoon over me heen, ondertussen slechte grappen makend: 'Zoek je een lens? Lig jij hier nou gewoon te slapen?' Ik me wel eens beter gevoeld, maar was wel ontzettend blij dat ik al die tijd niet naar het toilet hoefde...
Uiteindelijk, na drie uur op de vloer te hebben gelegen, kwam er dan toch een ambulance. Ik werd platgespoten, maar kon daarna nog steeds weinig. De brancard kon de kleedkamer niet in vanwege allerlei trappen. Gelukkig kwam Martin toen binnen, een bevriende bodybuilder. Hij overzag de situatie, pakte mij op alsof ik niks woog (toch bijna 100 kilo), droeg me naar boven en legde me voorzichtig op de brancard. In het ziekenhuis kwam uiteindelijk alles min of meer goed en mocht ik vol met pijnstillers weer naar huis.
's Avonds belde die huisarts nog even, u weet wel, die arts die zou bellen. Ik kreeg excuses, maar daar had ik natuurlijk helemaal niks aan. Waar ik wel wat aan had gehad? Aan een arts die komt als er iets met je is. En daar had ik best die zeventig of honderd euro voor over gehad. Ook wel 170 trouwens.
Klaas Geert Bakker
Heb je ook een soortgelijke ervaring met jouw (huis)arts? Of heb je juist een positief verhaal te vertellen? Laat dan hieronder een reactie achter:
(Advertentie)
Heb je een tip?
Heb je een tip over een nieuws- of sportgebeurtenis in Noord-Holland? Laat het ons weten.
Log in om te reageren
Om te kunnen reageren op dit artikel moet je eerst inloggen. Heb je nog geen gebruikersnaam? Registreer je dan nu.
Gegevens kwijt? Ga naar wachtwoord vergeten om een nieuw wachtwoord aan te maken.